Zamiokulkas | Mały

Zamiokulkas potrafi przetrwać wiele tygodni bez podlewania i dostępu światła słonecznego dzięki energii zgromadzonej w mięsistych liściach. Potrafi nawet wypuszczać nowe pędy przy wyłącznie sztucznym oświetleniu.

Zamiokulkas najlepiej rośnie w miejscu z rozproszonym światłem, jest wręcz jedną z niewielu roślin radzących sobie w ciemnych pomieszczeniachu. Planując dla niego stanowisko należy także zwrócić uwagę, że ostre światło i stanowisko w warunkach wysokiej temperatury mogą uszkadzać liście. Optymalna temperatura to około 18-25°C; w temperaturze pokojowej rośnie stabilnie, a w okresie intensywnego wzrostu wypuszcza więcej nowych pędów i nowych liści.

W okresie zimowym zaleca się ograniczyć podlewanie i zrezygnować z intensywnego nawożenia, ponieważ roślina naturalnie spowalnia wzrost. Warto też obserwować liście — jeśli zaczynają żółknąć lub mięknąć, może to oznaczać błędy w pielęgnacji - najczęściej jest to przelanie. Nadmierne podlewanie jest właśnie najczęstszą przyczyną problemów z zamiokulkasem: jego bulwy zaczynają gnić, a same rośliny stają się wrażliwe na choroby i szkodniki.

Podłoże w doniczce powinno być lekkie, przepuszczalne i wzbogacone dodatkiem perlitu albo drobnego żwiru. Dobrze sprawdzi się ziemia do sukulentów, a doniczki muszą mieć odpływ, aby nasz okaz nie stał w wodzie. Nawożenie od wiosny do lata uzupełnia składniki odżywcze potrzebne do rozwoju; gwarantując zdrowy i silny pokrój rośliny.

Przesadzanie wykonuje się zwykle co 2-3 lata. Podczas tego zabiegu dobrze jest delikatnie sprawdzić stan korzeni i usunąć uszkodzone fragmenty. Rozmnażanie najłatwiej przeprowadzić przez podział kłączy lub sadzonki liściowe; z nasion jest trudne i rzadkie. Uprawa zamiokulkasa jest prosta, a jego wymagania niewielkie, dlatego to dobry wybór dla początkujących. Dzięki zapasom wody roślina ma dużą zdolność na przetrwanie nawet przy mniej regularnej pielęgnacji.