Odbiór w sklepie: Warszawa, Okęcie - 0 zł
Dostawa: Kurier DPD - 21 zł
Dostawa: Kurier InPost - 21 zł
Dostawa Bezpośrednia - Tylko na terenie Warszawy - 25 zł
Transport roślin o wysokości powyżej 125 cm - 99 zł
Zamiokulkas zamiolistny to bylina z podziemnym kłączem. Na mięsistych rozdętych u nasady ogonkach wyrastają pierzaste listki. Pojedyncze listki są grube, ciemnozielone, błyszczące. W kłączu i liściach roślina gromadzi zapas wody co pozwala jej przetrwać nawet w suchych rejonach Afryki Wschodniej. Odporna na niedobór światła słonecznego, suche powietrze, nieregularne podlewanie.
Sam Zamiokulkas mały posiada zwarty pokrój, który sprawia, że roślina dobrze prezentuje się na biurku, komodzie, regale lub półce. Zamiokulkas jest odporny na suche powietrze, półcień, chwilowe zaniedbania w podlewaniu i większość roślinnych szkodników, dlatego świetnie sprawdza się w warunkach domowych - także u osób początkujących i zabieganych!
Wymaga światła rozproszonego. Dobrze rośnie w miejscu jasnym do półcienistego, a nawet w głębi pokoju. Bezpośrednie promieniowanie powoduje powstawanie brązowych plam na liściach.
Odpowiednia temperatura to pokojowa do 25°C. Zimą nie powinna spaść poniżej 15°C.
Roślinę podlewamy rzadko, od góry, gdyż nie może stać w wodzie. Znosi krótkotrwałe przesuszenie. Przy nadmiarze wody roślina gnije i zamiera.
Od lutego do sierpnia raz na 4 tyg. W pozostałe m-ce raz na 8 tyg. płynną mieszanką nawozów mineralnych w dawce o połowę mniejszą niż zalecana na opakowaniu.
Roślinę przesadzamy co 2-3 lata. Doniczka powinna być o nr większa niż rosła.
Można od czasu do czasu zraszać liście miękką wodą.
Uniwersalna mieszanka ziemi ogrodniczej z dużą zawartością torfu wysokiego.
Zakurzone liście przecieramy wilgotną ścierką. Nie wolno nabłyszczać.
Zamiokulkas potrafi przetrwać wiele tygodni bez podlewania i dostępu światła słonecznego dzięki energii zgromadzonej w mięsistych liściach. Potrafi nawet wypuszczać nowe pędy przy wyłącznie sztucznym oświetleniu.
Zamiokulkas najlepiej rośnie w miejscu z rozproszonym światłem, jest wręcz jedną z niewielu roślin radzących sobie w ciemnych pomieszczeniachu. Planując dla niego stanowisko należy także zwrócić uwagę, że ostre światło i stanowisko w warunkach wysokiej temperatury mogą uszkadzać liście. Optymalna temperatura to około 18-25°C; w temperaturze pokojowej rośnie stabilnie, a w okresie intensywnego wzrostu wypuszcza więcej nowych pędów i nowych liści.
W okresie zimowym zaleca się ograniczyć podlewanie i zrezygnować z intensywnego nawożenia, ponieważ roślina naturalnie spowalnia wzrost. Warto też obserwować liście — jeśli zaczynają żółknąć lub mięknąć, może to oznaczać błędy w pielęgnacji - najczęściej jest to przelanie. Nadmierne podlewanie jest właśnie najczęstszą przyczyną problemów z zamiokulkasem: jego bulwy zaczynają gnić, a same rośliny stają się wrażliwe na choroby i szkodniki.
Podłoże w doniczce powinno być lekkie, przepuszczalne i wzbogacone dodatkiem perlitu albo drobnego żwiru. Dobrze sprawdzi się ziemia do sukulentów, a doniczki muszą mieć odpływ, aby nasz okaz nie stał w wodzie. Nawożenie od wiosny do lata uzupełnia składniki odżywcze potrzebne do rozwoju; gwarantując zdrowy i silny pokrój rośliny.
Przesadzanie wykonuje się zwykle co 2-3 lata. Podczas tego zabiegu dobrze jest delikatnie sprawdzić stan korzeni i usunąć uszkodzone fragmenty. Rozmnażanie najłatwiej przeprowadzić przez podział kłączy lub sadzonki liściowe; z nasion jest trudne i rzadkie. Uprawa zamiokulkasa jest prosta, a jego wymagania niewielkie, dlatego to dobry wybór dla początkujących. Dzięki zapasom wody roślina ma dużą zdolność na przetrwanie nawet przy mniej regularnej pielęgnacji.
Najlepsza będzie stabilna doniczka z odpływem, o jeden rozmiar większa od bryły korzeniowej. Nie powinna być zbyt duża, bo nadmiar mokrej ziemi sprzyja gniciu korzeni i osłabieniu rośliny.
Wybierz lekkie, przepuszczalne podłoże. Warto dodać perlit, keramzyt lub drobnego żwiru, aby poprawić drenaż i ograniczyć ryzyko zalegania wody przy kłączach.
Najprostsze jest rozmnażanie przez podział kłączy podczas przesadzania. Można też ukorzeniać pojedyncze liście lub fragmenty pędów, ale ten sposób wymaga więcej czasu i cierpliwości.
Tak, choć w warunkach domowych zdarza się to rzadko. Kwiat jest niepozorny i przypomina kolbę, dlatego zamiokulkas uprawia się głównie dla dekoracyjnych, ciemnozielonych liści.
Najczęstszą przyczyną jest zbyt częste podlewanie i nadmiar wody. Żółknięcie mogą też powodować chłód, brak odpływu w doniczce, choroby, szkodniki albo uszkodzone korzenie.
Zapewnij mu półcień lub rozproszone światło, oszczędne podlewanie i przepuszczalne podłoże. Liście przecieraj wilgotną ściereczką, a nawożenie stosuj umiarkowanie w sezonie.
Zamiokulkasa nawozimy wyłącznie od wiosny do końca lata, raz w miesiącu, stosując połowę zalecanej dawki nawozu do roślin zielonych lub sukulentów. Zimą całkowicie rezygnujemy z zasilania rośliny.
Podlewaj roślinę dopiero wtedy, gdy całe podłoże w doniczce mocno przeschnie, a nadmiar wody zawsze wylewaj z podstawka. Niezbędna jest też doniczka z odpływem i warstwa drenażu na dnie.
Głównym objawem przelania jest masowe żółknięcie i wiotczenie liści oraz mięknięcie pędów u nasady. W takiej sytuacji należy natychmiast przestać go podlewać i pozwolić ziemi całkowicie wyschnąć.
Zamiokulkas zamiolistny to bylina z podziemnym kłączem. Na mięsistych rozdętych u nasady ogonkach wyrastają pierzaste listki. Pojedyncze listki są grube, ciemnozielone, błyszczące. W kłączu i liściach roślina gromadzi zapas wody co pozwala jej przetrwać nawet w suchych rejonach Afryki Wschodniej. Odporna na niedobór światła słonecznego, suche powietrze, nieregularne podlewanie.
