Odbiór w sklepie: Warszawa, Okęcie - 0 zł
Dostawa: Kurier DPD - 21 zł
Dostawa: Kurier InPost - 21 zł
Dostawa Bezpośrednia - Tylko na terenie Warszawy - 25 zł
Transport roślin o wysokości powyżej 125 cm - 99 zł
Piper sylvaticum to rzadziej spotykana roślina z rodziny pieprzowatych, ceniona za sercowate liście o srebrzystym, nieregularnym rysunku. Jasne partie rozlewają się po blaszkach jak delikatne przetarcia, a ciemniejsza zieleń podkreśla unerwienie i brzegi liści. Jest to roślina pnąca – wytwarza długie, cienkie pędy, które można poprowadzić przy podporze lub zostawić do miękkiego przewieszania. Warto zapewnić jej jasne, ciepłe miejsce, wyższą wilgotność powietrza i umiarkowanie wilgotne, przepuszczalne podłoże.
Piper sylvaticum to wieloletnia roślina z rodziny pieprzowatych, blisko spokrewniona z pieprzem czarnym. Naturalnie występuje w wilgotnych lasach tropikalnych u podnóża Himalajów, m.in. w Indiach, Bangladeszu i Mjanmie. Ma pnące lub płożące pędy oraz sercowate liście osadzone na długich ogonkach. U tego gatunku wygląd liści może zmieniać się wraz z wiekiem rośliny — młodsze i starsze egzemplarze nie zawsze mają taki sam kształt ani wielkość blaszek. Liście wyróżniają się wyraźnym, łukowatym unerwieniem oraz srebrzystoniebieskim, lekko metalicznym odcieniem między ciemnozielonymi nerwami. W naturalnych warunkach roślina wytwarza drobne kwiaty zebrane w kłosowate kwiatostany, z których po zapyleniu mogą powstawać małe, mięsiste owoce.
Najlepiej rośnie w jasnym miejscu z rozproszonym światłem. Bezpośrednie, ostre słońce może powodować poparzenia liści i osłabiać ich srebrzyste wybarwienie.
Roślina dobrze czuje się w temperaturze od 18°C do 24°C. Nie powinna być narażona na spadki poniżej 15°C, zimne przeciągi ani nagłe zmiany temperatury, ponieważ może wtedy tracić liście.
Podłoże powinno być lekko i równomiernie wilgotne. Przed kolejnym podlewaniem warto pozwolić przeschnąć tylko jego wierzchniej warstwie. Roślina źle znosi zarówno całkowite przesuszenie, jak i nadmiar wody przy korzeniach.
Od wiosny do wczesnej jesieni można zasilać roślinę co 2–3 tygodnie rozcieńczonym nawozem do roślin o ozdobnych liściach. Zimą nawożenie warto ograniczyć lub przerwać, ponieważ roślina rośnie wtedy wolniej.
Piper sylvaticum przesadza się zwykle wiosną, co około dwa lata lub wtedy, gdy korzenie wyraźnie wypełnią doniczkę. Nowy pojemnik powinien być tylko nieco większy od poprzedniego, z warstwą drenażu na dnie.
Najlepsze będzie podłoże lekkie, próchniczne i przepuszczalne, o lekko kwaśnym odczynie. Dobrze sprawdza się mieszanka na bazie torfu lub włókna kokosowego z dodatkiem perlitu, kory i chipsów kokosowych.
Można rozmnażać z sadzonek wierzchołkowych lub pędowych. Najlepiej wybierać fragmenty z co najmniej dwoma węzłami. Sadzonki ukorzeniają się w wilgotnym sfagnum lub w wodzie, najlepiej w ciepłym miejscu.
Na spodniej stronie liści mogą pojawiać się drobne, przezroczyste kropelki. Zwykle jest to naturalne zjawisko i nie musi oznaczać obecności szkodników. Prowadzenie rośliny przy podporze, np. paliku kokosowym, może sprzyjać tworzeniu większych liści.
Roślina lubi podwyższoną wilgotność powietrza, dlatego dobrze rośnie w pobliżu nawilżacza lub w grupie innych roślin tropikalnych. Liście warto co jakiś czas delikatnie przecierać miękką, wilgotną ściereczką, aby usunąć kurz.
Srebrzysty blask na liściach Piper sylvaticum to efekt specyficznej budowy anatomicznej komórek epidermy, które działają jak mikroskopijne soczewki skupiające ograniczone światło.
Piper sylvaticum to rzadziej spotykana roślina z rodziny pieprzowatych, ceniona za sercowate liście o srebrzystym, nieregularnym rysunku. Jasne partie rozlewają się po blaszkach jak delikatne przetarcia, a ciemniejsza zieleń podkreśla unerwienie i brzegi liści. Jest to roślina pnąca – wytwarza długie, cienkie pędy, które można poprowadzić przy podporze lub zostawić do miękkiego przewieszania. Warto zapewnić jej jasne, ciepłe miejsce, wyższą wilgotność powietrza i umiarkowanie wilgotne, przepuszczalne podłoże.
